Søndagstankar om puppen til Sophie Elise og Storepupp, Mellompupp og Bittelillepupp (frå Gro Dahles «Pelsjegerliv», 1991)

Eg ville det ikkje, men eg fekk likevel Sophie Elises pupp rett i fanget mitt sist torsdagskveld. Eg var ikkje budd på det, men gutta i Ukens vinner kunne sjølvsagt ikkje la denne passera. Bakgrunnen for denne ufrivillige puppen-i- fanget-episoden er at denne smarte forretningskvinna  no har hivd seg på den internasjonale trenden #freethenipple og media meskar seg ukritisk.

bladis

 

Det kan vera at gutta boys i Ukens vinner med rette harselerer med denne kyniske rosabloggaren då ho ikkje eit offer, men ei vaksen, smart og lur forretningskvinne som har forstått korleis ein kan tena store pengar på objektifiseringa av kvinnekroppen og intimtetstyranniet  i det overflatiske, materialistiske overflodssamfunnet vårt. Det skal verta interessant å sjå kor mange ho greier å lura til slutt, tenkjer no eg.

Eg trur nemleg at Sophie Elise visste at det godt planlagde mediestuntet, som ho på bloggen omtalar som eit resultat av eit «crazy» innfall, kom til å få merksemd, laiks, bli delt og at mang ein nordmann med stor interesse «les» det feministiske blogginnlegget hennar «Hvorfor viste jeg puppen i går?». Med fare for å verta kalla for ei misunneleg, humørlaus, gamal kjerringbloggar med lite lesarar og hengepuppar på ein rimeleg usexy gardsblogg, vågar eg likevel påstå at Sophie Elise eigentelg bryr seg katten om det feministiske prosjektet ho påstår ho har: Ho utnyttar bileta av puppen for alt det er verd i kroner og ører og lurer mange, inkludert gutta i Ukens vinner som brukte mykje tid på bileta med inn- og utzooming der dei harselerer med kor lite ho har å fara med. Har det slått gutta at ho spelar medvite på dette? At dama er smart? At dei faktisk vert lurte? Sophie Elise er langt frå eit offer. Ho er derimot ei svært smart og kynisk forretningskvinne og skodespelar med ein utsjånad og stemme som Barbiegirl som kan forvirra og lura mange, inkludert Norsk Folkehjelp som no angrar. Og det kan ein jo forstå.

Til liks med Norsk Folkehjelp, vert dessverre  gutta i Ukens vinner lurte av Sophie Elise: Ukens vinner nytta så mykje tid på #freethenipple- stuntet hennar i programmet  og i tillegg avskriv dei henne som smart. Eg tenkjer Sophie Elise ler høgt av dei. Takka vera gutta boys fekk eg også vita om denne store hendinga.

Det er ikkje mykje eg eigentleg kan gjera med all merksemda den kyniske forretningskvinna Sophie Elise greier å skapa og å tena store og pengar på. Ho er i alle fall ikkje noko ideal for meg, og dette har heldigvis dottera mi på 12 forstått. Då er det også håp for framtida. Men me har behov for at både menn og kvinner i media og samfunnet også er smarte og kritiske og ikkje går i slike feller og gjer slike kyniske menneske laiks og merksemd i beste sendetid.

Då eg byrja som student i Bergen på byrjinga av 1990-talet, hugsar eg godt puppedikta og –forteljingane til Gro Dahle som folk ikkje heilt visste korleis dei skulle tolka og takla. Og det kan no passa med slutten av og moralen i lagnadsforteljinga  om Storepupp, Mellompupp og Bittelillepupp i «Søstrene i Parken» (Pelsjegerliv:Skjebenfortellinger, 1991) :

«To måneder seinere satt han og Bittelillepupp i parken på en benk. Og det var sommer – nesten. De spiste smågodt til det iste i tennene. Og hun slapp å være rødhette. Og han slapp å være ulv. – Hvordan føles det å ha så pene ører? spurte gutten. – Det føles akkurat som det ser ut, svarte hun. – Det føles som to rosa konkylier på hver side av hodet. Jeg kan høre havet så ofte jeg vil. Og hvis det er helt stille, kan jeg høre stjernene. Etterpå løp de om kapp til bassenget, og Bittelillepupp hoppet fra timeter’n uten å nøle.»

 

Takk til Hege og Bjørn!

green-orange

Del gjerne innlegget med ditt nettverk! Takk!
Tweet about this on TwitterShare on FacebookEmail this to someoneShare on LinkedIn
Dette innlegget ble publisert i Kjerringliv. Bokmerk permalenken.

Legg igjen en kommentar

Din e-postadresse vil ikke bli publisert. Obligatoriske felt er merket med *